Y una noche más, en la oscuridad de mi habitación, me siento al borde de la cama y pienso en vosotros. Y una vez más, prometo no enrollarme por enésima vez, casi, a este paso, consecutiva.

Me siento al borde de la cama y pienso en vosotros, os siento dentro de mí y os deseo calidez y fuerza.
Tal vez me inmiscuya un poquito demasiado en vuestras esferas vitales y suelte la lengua (los pulgares en esta ocasión) más de lo que tocaría, tal vez no sea el caso, aunque siga siendo un chapas de mucho cuidado, eso es bien cierto.
Pero, un día más, al borde de mi cama, siendo como soy, pienso en vosotros y os quiero pausada y sentidamente. Pienso en cada una de vuestras circunstancias, en la profundidad de vuestra vivencia interior que me habéis compartido con plena confianza tantas veces, todos vosotros, en las respectivas amarguras de las que me habéis hecho fiel sabedor y que cada uno habéis sufrido y sufrís, y poca cosa más que gracias es lo que puedo deciros, gracias por estar a mi lado, riendo tantas veces y compartiendo penas tantas otras.
Gracias por confiar en quien soy y en quien he de ser. Gracias por confiar en mí para ser vosotros a mi lado día tras día. Gracias por el apoyo que me habéis dado y me dais, por el apoyo genuino que me habéia regalado solo porque me estimáis. ¿Hasta cierto punto me cuesta creérmelo del todo? No obstante, sé que es cierto y ser consciente de vuestra estima todo este tiempo me da muchísima fuerza, una fuerza que utilizo para ser yo mismo cada día un poquito mejor, para mí, para vosotros y para mi familia, una fuerza dedicada al servicio de mi vida, de la que habéis formado y formáis larte, y de la cual seguiremos formando juntos.
Sois hogar y aliento para mí. Y yo quisiera serlo para vosotros también, solo si, como hasta a día de hoy, el destino así lo sigue deseando, sin prisa ni presión que puedan valer.
Se va acabando el CVaP, coko Álvaro apuntó, y el destino es incierto. Que cada uno de noaotros lo asuma con valentía, como ha de ser, y que tengamos claro que, allá donde la desesperación todo lo colme, siempre podremoa contar con una abrazo de un amigo que nos estima en el silencio contenido entre dos brazos a la espalda y un corazón que bombea junto al nuestro propio y que en él nos lleva para la más larga de las eternidades. Quizá no solucione absolutamente nada, pero quiza haga que la lástima, la vergüenza, el dolor y el sufrimiento se vuelvan un poquito más ligeros. Y en ese momento, si tal cosa acontece, nos volveremos conscientes de que no hace falta nada más, de que el amor compartido es nuestra certeza, de que juntos, en la proximidad o en la distancia, ya habíamos ganado.
Descansad hoy y siempre.
EN LA FOSCOR DE LA MEUA HABITACIÓ
I una nit més, en la foscor de la meua habitació, em sente a la vora del llit i pense en vosaltres. I una volta més, promet no enrollar-me per enèsima volta, quasi, a aquest pas, consecutiva.
Em sente a la vora del llit i pense en vosaltres, us senc al meu dintre i us desitje calidesa i força.
Tal vegada m’inmiscuïsca una miqueta massa en les vostres esferes vitals i amolle la llengua (els polzes en aquest cas) més del que tocara, tal vegada no siga el cas, malgrat que siga un xapes de molt de cuidao, això és ben cert.
Però, un dia més, a la vora del llit, sent com sóc, pense en vosaltres i vos estime pausada i sentidament. Pense en cada una de les vostres circumstàncies, en la profunditat de la vostra vivença interior que m’heu compartit amb plena confiança tantes voltes, tots vosaltres, en les respectives amargors de les que m’heu fet fidel sabedor i que cadascú heu patit i patiu, i poca cosa més que gràcies és el que puc dir-vos, gràcies per ser al meu costat, rient tantes voltes i compartint penes tantes altres. Gràcies per confiar en qui sóc i en qui he de ser. Gràcies per confiar en mi per ser vosaltres al meu costat dia darrere dia.
Gràcies pel suport que m’heu donat i em doneu, pel suport genuí que m’heu regalat només perquè m’estimeu. Fins a cert punt em costa creure-m’ho del tot? No obstant, sé que és cert i ser conscient de la vostra estima tot aquest temps em dóna moltíssima força, una força que empre per a ser jo mateix cada dia una miqueta millor, per mi, per vosaltres i per la meua família, una força dedicada al servei de la meua vida, de la que heu format i formeu part, i de la qual seguirem formant-ne junts.
Sou llar i alé per mi. I jo volguera ser-ho per vosaltres també, només si, com fins dia de hui, el destí així ho seguira desitjant, sense pressa ni pressió que no puguen valdre.
Es va acabant el CVaP, com ja Álvaro apuntà, i el destí és incert. Que cadascú de nosaltres l’assumisca amb valentia, com ha de ser, i que tingam clar que, allà on la desesperació tot ho farcisca, sempre podrem contar amb una abraçada d’un amic que ens estima en el silenci contingut entre dos braços a l’esquena i un cor que batega junt al nostre propi i que en ell ens duu per a la més llarga de les eternitats. Tal vegada no en solucione absolutament res, però tal vegada faça que la llàstima, la vergonya, el dolor i el patiment es tornen una miqueta més lleugers. I en eixe moment, si tal cosa aconteix, tornarem conscients de que no en cal més, de que l’amor compartit és la nostra certesa, de que tot junts, en la proximitat o en la distància, ja havíem guanyat.
Descanseu hui i sempre.




